حاشا که چشم از آن روی برکنیم 

کی حاضره؟ کی غایب؟

عشق داغی است که تا مرگ نیاید نرود         

هرکس از این داغ ٬بر چهره نشانی دارد

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار 

                                        که رحم اگر نکند مدعی  خدا بکند

عجب 

گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو 

                                         که مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو

ای خداوند٬  یکی  یار جفاکارش   ده           دلبری عشوه ده  سرکشِ  خونخوارش ده 

تا بداند که شب ما به چه سان می گذرد       غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده