هله هش دار که در شهر دو سه طرارند		که به تدبیر کلاه از سر مه بردارند
دو سه رندند که هشیاردل و سرمستند		که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند
سردهانند که تا سر ندهی سر ندهند		ساقیانند که انگور نمی‌افشارند
یار آن صورت غیبند که جان طالب اوست		همچو چشم خوش او خیره کش و بیمارند
صورتی‌اند ولی دشمن صورت‌هااند		در جهانند ولی از دو جهان بیزارند
همچو شیران بدرانند و به لب می‌خندند		دشمن همدگرند و به حقیقت یارند
خرفروشانه یکی با دگری در جنگند		لیک چون وانگری متفق یک کارند
همچو خورشید همه روز نظر می‌بخشند		مثل ماه و ستاره همه شب سیارند
گر به کف خاک بگیرند زر سرخ شود		روز گندم دروند ار چه به شب جو کارند
دلبرانند که دل بر ندهد بی‌برشان		سرورانند که بیرون ز سر و دستارند
شکرانند که در معده نگردند ترش		شاکرانند و از آن یار چه برخوردارند
مردمی کن برو از خدمتشان مردم شو		زانک این مردم دیگر همه مردم خوارند
بس کن و بیش مگو گر چه دهان پرسخنست		زانک این حرف و دم و قافیه هم اغیارند

Great people talk about ideas

Average people talk about things

small people talk about other people

کسی که خدا را می شناسد، توصیف نمی کند

کسی که خدا را توصیف می کند، او را نمی شناسد.

خالصترین سنگ معدن  در داغترین کوره ها تولید می شود.

و رود ها آواز خویش را گم می کنند،

اگر سنگها را از سر راهشان برداریم.

عاشقان را هر نفس سوزیدنیست

یک شبی مجنون نمازش را شکست       

بی وضو در کوچه لیلی نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود     

فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟       

بر صلیب عشق دارم کرده ای ؟

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن         

من که مجنونم، تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم              

این تو و لیلای تو... من نیستم !

گفت ای دیوانه لیلایت منم               

در رگ پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلی ساختی                 

من کنارت بودم و نشناختی...